استدلال كرده و آورده است : « آيا اين ، محض حقيقت و حقيقت محض نيست كه پاك‌ترين بارگاه روى زمين ، بارگاه و ضريح والاترين و گرامىترين شخصيّت جهانى باشد ؟ » آرى گيتى همواره تكاپو دارد تا كامل‌ترين فرد انسانى و جامع‌ترين كمالاتى را كه مىتواند در طبيعت بشرى ، ظهور و بروز پيدا كند و بالنده‌ترين روح و روان را در قلمرو ملكوت و جبروت بيافريند . در اين راستا ، نور واحدى پديدار كرد و آن را به دو نيمه ، تقسيم نمود . سرور پيامبران ، حضرت محمّد ( ص ) و سرور جانشينان ، حضرت على ( ع ) سپس آن دو را بار ديگر ، درهم آميخت و امام حسين ( ع ) ، كانون آن دو نور و عصاره آن دو گوهر گرديد . چنان‌كه پيامبر اكرم ( ص ) فرمود : « حسين ( ع ) از من است و من ، از حسينم » و آن‌گاه گيتى ، براى هميشه از زادن مثل و مانند آنان ، عقيم و نابارور شد . هرگاه ، حق زمين است كه برآن ، سجده شود و سجده بر غير زمين ، روا نيست ، آيا بهتر و شايسته‌تر نخواهد بود كه سجده بر روى برترين و پاك‌ترين نقطه زمين كه عبارت از تربت حسينى است ، صورت گيرد ؟ راز اين برترى و پاكيزه‌ترى نيز اين است كه اين تربت ، والاترين ماده ، پاك‌ترين عنصر و خالص‌ترين گوهر ، برروى كره زمين است . چگونه چنين نباشد كه شرافت ذاتى آن ، ضميمهء پاكى عنصرىاش گشته است و چون به لحاظ جسم و جان و حقيقت و صورت ، منطبق و هماهنگ گرديده ، ناگزير شريف‌ترين بقعهء روى زمين شده است ، همان‌گونه كه بعضى از نويسندگان برجستهء معاصر « 1 » ، صريحاً بيان كرده‌اند و بسيارى از احاديث و اخبار و شواهد و آثار ، بر اين حقيقت گواهند .

--> ( 1 ) . مثل عبدالله علائلى در كتاب خود « سمّوالمعنى فى سموالذات . . . » و محمود عقاد در كتاب « ابوالشهداء » ، ص 154 .